soliter 2



Gdy winda w Czerwonym Mrówkowcu odcięła głowę sześcioletniej
Stojance K. był lipiec 1992. i trwała wojna.
Prądu nie było od wielu dni.
Potem włączyli na cztery godziny

Dwie dziewczynki bawiły się na klatce na drugim piętrze.
Trzecia jeździła windą i usłyszawszy głosy
Zatrzymała windę na drugim.

Tam w ciężkich drzwiach rozbito szkło.
Stojanka K. nie otwierała drzwi.
Wychyliła głowę przez wybity otwór i wołała koleżanki.

Ktoś wezwał windę.
Stojanka K. była zbyt lekka by wykazać obciążenie.
Lampki na piętrach pogasły.


Dekapitowane ciało jeszcze drgało w kabinie
Gdy ten (ktoś) otworzył drzwi z zamiarem wejścia.

Za dwa dni minie 19 lat od tej chwili.
Wciąż nie starto krwi
Która i teraz tworzy ogromną czerwoną plamę.
Trudno ją rozróżnić we wszechogarniającym brudzie ścian między piętrami.

A on.
Który obmacuje zasuszone jaja i zgniata w nich
Upadłe anioły
Siedzi na dachu windy i trzyma w buteleczce olej.
Z uśmiechem wymachuje ogonem i spogląda na tamte dwie
Teraz młode kobiety
Jak dokańczają makijaż w windzie
Przed wyjściem na miasto.

Czerwony Mrówkowiec (oryg.: Crveni soliter) – 19-piętrowy budynek mieszkalny z czasów socrealizmu (1974.)  w centrum Prijedoru (Republika srpska, Bośnia), owiany złą sławą ze względu na dużą liczbę samobójstw dokonywanych poprzez skok z jego dachu. (przyp. tłum.)


September song

Czyjś dziad
W kasku motocyklowym na głowie
Wyciąga ogryzek z kontenera na śmieci

Zwierzęta rzeźne
Noszą swoje nacięcia
Pod siekiery.

Sąsiada Adema zabili
W dziewięćdziesiątym drugim w mieszkaniu.
Wczoraj listonosz przyniósł
Do niego list.

Z wydziału geodezyjnego.
W sprawie pomiarów gruntu.
Pod daczę.

Ster
Wykonany z
Głowy Pinokia
 Tnie falę potylicą.

O moim skremowanym wujku

Sól zadaje rany wiatrom
Ciemniejąc.
Przy opisie celowania
skąpi się na papierze.
I gładkich powierzchniach.

Za przymkniętymi drzwiami
Znika wołanie na werandę…

I wypite mleko
Znowu zamierza wykipieć.

Sarny ze skraju lasu
Naprawdę odchodzą
W gobelin twojej matki.

U wielu ptaków jest taka przestrzeń.
Ta szorstkość:
Dziewczynki grają w klasy
Granaty na oku.

Obraca się ziemia
I głowy
Umarłych pozostają
Po słonecznej stronie. 

Oracja podtrzymuje słowa 
Nierymowane.


Darko Cvijetić
Darko Cvijetić (ur. 1968) – aktor i reżyser w Teatrze w Prijedorze (Republika srpska), poeta, autor tomików: Noćni Gorbačov (Nocny Gorbaczow, 1990) , Himenica (Beograd 1996), Masowne razglednice iz Bosne (Pocztówki masowe z Bośni, 2009), zbioru opowiadań: Manifest Mlade Bosne (Manifest Młodej Bośni, 2000) oraz zbioru tekstów krytycznych: Passport for Sforland (2004.)


(s hrvatskog/srpskog/bosanskog na poljski prevela  - Agniszka Zuchowska Arent )

Objavi komentar Blogger

 
Top